Dergimizin yayın kurulu üyesi ve yazarımız Sinami Orhan’la, kendisini de yargılandığı ve 42 ay hapis cezası aldığı Metris’deki 25 Ocak isyanı davasının Yargıtay tarafından verilen onama kararı hakkında konuştuk.

- Metris'deki 25 Ocak Noel Baba Operasyonu Yargıtay tarafından onandı, siz de ceza alan 35 kişi arasında bulunuyorsunuz...

- Olacak olan olur ve olanda hayr vardır derler ki denecek başka bir şey de yok inancımız gereği...

- Ama siyaseten...

- Siyaseten elbette bir araba laf söylenebilir. Söylenmeli de... Fakat artık "hukukun siyasallaşması"nın doludizgin bir hâl aldığı şu yaşadığımız şartlarda, siz, biz istediğimiz kadar hâdiseyi objektif olarak ortaya koyalım, hukukî olarak tartışalım, "at içeri çıkmak için uğraşsın" alçaklığını kendilerine "ilke!" edinmişlerin "hukukçu ve siyasetçi" olduğu bir safhada, herkesin diline düşen laf gibi "tarihe not düşmek"den başka bir şey elde edemeyiz, edilemez.

- Ümitsizlik midir bu?

- Hayır, ümitsizlik ile bir alâkası yok, sadece "durum tesbiti"... Ki öyle değil mi zaten?

Metris davaları ile bizlere verilmek istenen cezalar şu kadar, neticede süreli bir zaman, fakat Kumandan Mirzabeyoğlu..?! Eğer Abdullah Öcalan o dönemde yakalanmış olmasa, şip-şak bir muhakeme süreci ile idam edilmesi işten bile değildi; lâkin "Avrupa ne der, ABD çok kızar" korkusu ile bu ceza kaldırılıp ağırlaştırılmış müebbed hapise çevrildiğinden O'ndan kurtulmayı "başaramadılar!"

İşte O, gerek mahkemede yaptığı savunmalarında gerek daha sonra yazdığı kitab ve "seri yazılarında" oynanan "tiyatro"yu inkar-i gayri kabil bir şekilde ortaya koymasına, hatta mâlum "idam cezası"nı veren hâkim öznesinin açık itiraflarına ve bu durumu anlatan vicdanlı yazarların makalelerine rağmen etrafda yaprak kıpırdamıyor ise, bu "ümitsizlik" değil, bahsettiğim gibi "durum tesbiti" ve aslında belki de FIRTINA ÖNCESİ SESSİZLİK olarak da değerlendirilmeli ki, Allah'ın izniyle ümidin en koyu noktası olarak görülmeli: Dibi görmüşüz, bundan gerisi yok,  tek bir yol var, yukarı çıkacağız!

Bir de işin şu tarafı var, kul'dan elbette bir ümidimiz yok, o anlamda ümitsiziz, nihayetinde dava sürecinde bütün arkadaşlar olarak vekaletimizi verdiklerimiz bizi ellerinden gelen en iyi şekilde temsil ettiler, ama kürsüde oturan "hukukçu!" kisveliler ve daha sonraki sürecde devreye giren Yargıtay'daki "elemanlar", yani bir "kul" olanlar, bizleri kendilerinden -hukukun gereğini gerçekleştirme noktasında- "ümitsiz" kıldılar ki, tek ümid edilecek ve bağlanılacak Hakim Olan Zat'ı işaretlediler. Bu açıdan bakıldığında da ümitsizlik mi, asla, "pazarlıksız" dediğimize göre dilimizle, kalbimizle inşaallah, "olanda hayr vardır" ve bu bizim için hayrlı olandır.

- 25 Ocak günü hakkında neler söyleyebilirsiniz?

- Dergilerde, internetde o gün hakkında çok şeyler söylendi zaten, fazlasını söyleyecek bir durumum yok; belki –iddianamede de geçen- “tim-ekip” başım Sencer’e rahmet ve ondan şefaat dilenmekden başka.

Ama, iddianamede geçen hakkımdaki bir iftirayı düzeltmek isterim. Devrin Bakırköy cum. savcısı olan Kaya Kabacaoğlu, "sıkışan sanıklara yeniden gaz bombası atıldığı, gazdan etkilenen tutuklu sanıklar" diyerek "saat 12.30-1300 sıralarında askere teslim" olanları sayarken ismimi de yazmış oraya... İftiradır bu; en son çıkan grupdaydım!

Adımızı  iddianame ile "kundakçı"ya çıkardılar, güya içerideki yangınları çıkarmak benim "görevim" imiş. Mahkemede de söyledim ki o “mahkemeler” ayrı bahis, yangını, "bahçe"deki ranzaların yanmasını asker gerçekleştirdi, koğuş kapısındaki mazgaldan içeriye pompalı tüfeği dayayıp ateş ederek başlayan hâdise, zaten kar yağıyor, yerler hem karlı hem de çamur hâline gelmiş, istesek dahi yakamayız, ama onların attıkları bombalar neticesinde teker teker yanmaya başladı bütün ranzalar.  Bunu söyledim, ekledim, video çekimi yapılıyordu, onlara da bakılsa bu görülür, ama kime söylüyorsunuz ki...

Bir de şu var...

Şimdi Ergenekon davalarında görüyoruz, halk diliyle söylersek "kıldan tüyden" şeylerle tutuklamalara, davalara itiraz edenler var, edebilirler elbette de etmelerinin bir netice vermediğini de görüyoruz, fakat "kıldan tüyden" dememe dikkat ediniz. "Ümitsizlik" meselesine buradan da bakmak gerekirse, bilindiği gibi çoğu Ergenekon sanığın avukatı memleketin sayılı avukatları, kimi milletlerarası işler de yapan, çeşitli dernek ve vakıflarla da alâkalı olarak devletin bazı hukukî veya siyasî düzenlemeleri esnasında "başvuru" makamında olan kişiler, fakat görüyorsunuz ki "usul" yönünden hani denir ya kanunî hakları son haddine kadar kullanma, öyle yapmalarına ve bazı "kıl-tüy" meselelerde başarı da elde etmelerine rağmen müvekkilleri açısından sonuç alıcı yani "tahliye" gibi bir neticeyi sağlayamıyorlar.

Üstelik onlar yanlarına, arkalarına aldıkları matbuat imkânına ve devlet içindeki bazı merkezlere sahipler... Netice ortada ama... Bu durumda da "burası Texas" demek gerekiyor!

-Şu "kıldan tüyden" meseleler...

Bakın meselâ benim ismin iddianamede, Eskişehir'de bulunurken gelen müzekkerelerde de hep ama hep  YANLIŞ YAZILDI, tek doğru yazdıkları yer, Yargıtay'ın onamasında; soyismin "orhon" değilken iddianamede ve müzekkerelerde  hep öyle yazıldı ve gitti.

Bunu gibi, dosyada mevcuttur, "müzekkereler", tutukluluğu gıyabilikden vicahiliğe çeviren müzekkereler. Eskişehir'de, sabah sayımında gardiyan geliyor, falan ve filan hazırlan, diyip gidiyor, biraz sonra da biz "hazır" olduğumuzdan Eskişehir Adliyesine taşınıyoruz. Sayılarını hatırlamıyorum bu gidip gelmelerin ama bir türlü İstanbul'a, esas mahkememize, asker yok, para yok, araba arızalı mazeretleri ile götürülemedik orada kaldığımız bir sene boyunca, "tesadüfe!" bakın, tahliye tarihimiz de tam Metris'den katliam girişimi ile çıkarıldığımız zamana denk getirilmiştir, 24-25 Ocak 2001, bir sene, bir sene boyunca devamlı Eskişehir adliyesine git-gel...

İlk gittiklerimizde "giyabiliğin vicahi" olması yani kararın yüzümüze okunarak tutuklanmamız gerçekleşiyordu.

- Bunun içinde bir mahkeme gerekiyor herhâlde...

- Tabiî, bir mahkeme karar vermiş ama bunu başka mahkemeye havale ediyor, müzekkere yolluyor, işin usulü gereği de orada bizim bu karara karşı savunmamız alınıyor ve mahkeme "gereğini düşünüp" karar veriyor. İstisnasız hep tutuklama tabiî.

Dikkat çekmek istediğim husus, "kıldan-tüyden" meseleler bahsi, ilk mahkeme değil de ardından gelen bu müzekkerelerle alâkalı "duruşmalarda" diyelim, devamlı sordum, tarih var mı, suçum ne, nerede işlemişim, inanın, isteyen de o müzekkerelere bakabilir, bunlar yok!

Hatta hâkim, "yazmamışlar" demişti de, "o zaman nasıl savunma yapacağım?" demiştim de, mırın kırınla idare edip, "tutuklanmasına..." diye mührü basmıştı.

Daha da hoş olanı, artık işin "komedi" hâlini gördüğümden artık nasıl anlarsanız artık işin "zevkini" çıkarmak için, nüfus bilgilerini yazdırıyordu, "S. Orhon" dedi, itiraz ettim, "burada öyle yazıyor" dedi, sonra da ana-baba adı, doğum yerini sordu, evet dedim, "o zaman bu sensin, yanlış yazmışlar" deyip devam ediyordu ki, "ama ya aynı ana baba adına ve doğum yerine sahib başka biri, Orhon soyadlı varsa... itiraz ediyorum" dedim. Şaştı kaldı. Haklıyım ama.  İsmim yanlış. Normal olarak koskoca savcı Kaya Kabacaoğlu, önünde kimbilir kaç defa geçen ismimi yanlış yazacak değil ya, onun tutuklanmasını istediği "S. Orhon", "S. Orhan" değil, ama ne oldu biliyor musunuz, "biz tutuklayalım, sen itiraz edersin bir dilekçeyle!" dedi koskoca hâkim!

Bunları niye anlatıyorum, bu iş bitmedi demek için. Diğer arkadaşlar ne yapar bilemiyorum ama, ben, bu müzekkere komedisi başta olmak üzere, 12 senelik bir yargı süreci, garaz olduğu apaçık belli  bir şekilde zamanaşımına bir kala dosyanın onanması, 12 sene içinde Eskişehir hariç ifademi almamaları, unuttum bir de "ifade vermem için gıyabi tutuklama" çıkarmışlardı 2007'de, bir günümü almışlardı, orada kurulan "komik mahkeme" hariç şöyle ciddi bir muhakeme süreci olmaması vesair vesair vesair sebeblerle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne dosyamı götüreceğim. İnanıyorum ki bu usulsüzlüklere TC Devletini mahkûm edeceklerdir ve edilmesi için de elimden geleni yapacağım.

- Sizin  Eskişehir'de dilekçeler yazdığınızı biliyoruz.

- Her anı değerlendirmek gerekiyor, her hâlde... Bizim dilekçelerimiz elbette bir hukukçu gibi yazılmış kağıtlar değildi, ama tesirini görmüştüm. Mesela bizi tutuklayıp duran Bakırköy savcıları hakkında yukarıda bahsettiğim sebeblerle Adalet Bakanlığına dilekçeler yazmıştım, bir sabah yine "hazırlan" dendi, hep hazırız zaten, çıktık hücreden.  Ama bu sefer yanımda kimse yok arkadaşlardan, tek başıma gidiyorum, merak da ettim yani, Adliye binasında küçük bir odaya soktular, karşımdaki kendini kimliğini gösterip tanıttı, bayağı bir nezaketli olduğundan ve konu ne bilmediğimden şübhelendim, bu mahkemelerle alâkalı bir durum değil ama ne acaba diye.  Meğer Adalet Bakanlığı'ndan gelen bir müfettişmiş, dilekçelerimi dikkate almışlar, bir kere yüzyüze dinleyip kayıt altına almak istemişler, anlattım, "gizli bir soruşturmadır bu" dedi, "iyi" dedim, çıktıkdan sonra öğrendim, bu iki savcı öznesinden birisi bir arkadaşımızın babasına gelip, "ya şikâyet etmişler bizi, BEN öyle değilim, biliyorsun değil mi ne kadar yardımım dokundu, sicilime işlenecek şimdi bunlar" filan felan diye dert yanmış.

Bunu neticesi ne oldu? Biraz sonra unutmazsak anlatırım onu da, ama hani Allah Resûlünün dilenen birisini yanından geçip gitmesine rağmen dönüşte bir kaç kuruş vermesi, "az önce vermediniz şimdi niye verdiniz?" sualini soranlara da "giderken boş boş oturuyordu, ama şimdi elinde bir sopa vardı, yeri kazıyor, çiziyordu, bir şey yapıyordu" cevabı gibi değerlendirmek gerekir mi yaptıklarımızı bilemem, dilenci olduğumuz şübhesiz, fakat "boş boş" oturmamak için "dilekçe karaladık" diyelim sadece.  Sicillerine bir işaret konulduysa da ne mutlu bize!

- Unutmamamız gereken yer...

- Belki tam şikâyet dilekçesini yazdığım devir, Bakırköy savcısı olan Kaya Kabacaoğlu ki kendisi Giresunlu, hani bir önemi var mıdır bilemem bu özelliğinin, Nisan 2000'de, görevini takdirle ifa etmiş olacak ki, İstanbul DGM Savcılığına terfi ettirildi şimdi nasıl bir "kamplaşma" içinde olduğuna dair, "Dede"lerin gözetiminde olduğuna dair bir sürü bilginin dolaştığı HSYK tarafından...

-Sonra...

Sonrası çok daha hoş... Şimdi kendisi Ergenekon davasında yargılanan Adil Serdar Saçan'ın yönetiminde İstanbul Büyükşehir Belediyesine yapılan yolsuzluk operasyonlarında, hani şu işkenceli sorgulamaları, ailelerin, eşlerin, çocukların "rehin" alındığı operasyonda, bu şekilde polisçe sorgulanan kişilerin ifadesini alan savcı olarak görev yapıyor daha sonra...

-Ergenekon bağlantısı?..

- Her taşın altında Ergenekoncu aramıyoruz elbette, kesişmelere dikkat çekiyoruz.

 İşte bu kesişmelerden birisi de, yine Ergenekon davası, tutuksuz yargılanan, "Jitem'in kurucusu benim, devlet benim ulan!" diye gazetelere mülâkatlar veren ama "mahkemede şaşan" asker eskisi ve öznesi Arif Doğan'ın avukatı da, daha adımı bile doğru dürüst yazmayı beceremeyecek kadar dosyaya "vakıf" bu savcı eskisi ve öznesi Kaya!

Bu adamın bir kere bile suratını görmediğimi de ilave edeyim tüm dava sürecinde! Görmedim, ifademi de almadı ama ifademi alması ve tutuklanmam için de, tutuklanmamız için de elbette, yukarıda bahsettiğim gibi ne suçun, ne suç tarihini, ne suç maddesinin yazıldığı müzekkereleri gönderdi durdu mâlum.  

- Bu davalardan sosyalist tutuklu ve hükümlülere de açıldı, "Hayata Dönüş Operasyonu" nedeniyle fakat netice o davalardaki gibi olmadı.

- Bize operasyon yapmadan önce, Ramazan’ın başında Bandırma’daki arkadaşlara saldırdılar. Ardından bize, Metris'e gelecekleri de besbelliydi. Hatta diğer cezaevlerine... Nihayetinde bir sene sonra, bizlere yaptıkları operasyon planlarını tahkim ederek onlara saldırdılar.

- Basının olaylara bakışı da farklıydı.

- "Büyük veya boyalı basın" denilenlerin tavrı operasyonun "gerektiği" üzerinde olmakla birlikte "vahşete dikkat çekici" olarak tabiî ki Metris ve Bandırma Operasyonları'na karşı aldıkları tavır gibi değildi; biz zaten baştan kaybetmişiz, "gericiyiz!" ya!

Yine içeride bulunan sosyalistlerin dernekleri, vakıfları ve kendi gazeteleri, "büyük basın"daki bir kısım "etkililerin" de o döneme göre, 10-15 sene öncesi o sosyalistlerle "aynı safta" olmaları, "yoldaşlık" hatırları yani, "askerin orantısız şiddet" kullandığını telaffuz etmelerine, bu şekilde de "Hayata Dönüş Operasyonları"nın dava celselerinin gürültülü geçmesine neden oldu, diyebiliriz.

- Biz de öyle miydi?

Bir iki gazetede "dostluk" ilişkisi nedeniyle çıkan makaleler, fazlaca deşmeyen haberler haricinde çıt çıkmıyordu. Uzun dönemde çıkmadı zaten...

Onlar "seviyorlar"dı ama bunu yüksek sesle söylemek cesaretini söylemekden mazurdular, diyerek geçiştirmek gerekiyor. Fakat ne zamanki bu Ergenekon mevzuları başladı, bir şeyler olmaya başladı.

Malum bizi, İbda'yı, "Ergenekoncu" olarak da nitelediler birileri. Bu mevzuda tavrımız belli, bahsetmeye gerek yok ama, "Ergenekoncularla işbirliği yapılıyor" iddiasında bulunanlar, Zaman Gazetesi, Taraf Gazetesi’nin yazarları meselâ, Kumandan Mirzabeyoğlu'nun Bolu'da yaşadıkları ve "idam cezası" verilmesindeki "bağlar" belli, en basitinden hem hâkim Metin Çetinbaş'ın hem savcı eskisi Ergenekon avukatı Kaya Kabacaoğlu'nun durumu belli ve işte bize, Kumandan Mirzabeyoğlu'nun durumu ortada, bu davalardan birinden bizlere verdikleri üç sene altı aylık hapis cezası da ortada üstelik zamanaşımına bir kala, neredeymiş o "Ergenekon işbirliği" bu hâlde sormak gerekiyor.

Üstelik , himmete muhtaç “dede” misâli, kendisine yardım edemeyecek olanlardan ne yardımı, ne işbirliği?! Bu zaviyeden yorumlanabilecek sözler varsa eğer, tekrarlarız ki “himmete muhtaç dede” ve anlaşılmazsa hâlâ “çocukluk” der çıkarız.

İbdanın geçmişine baktıklarında göreceklerdir ki "kirli" bir şey yoktur. Zaten "kendinde zuhur diyalektiği" gereği de böyle bir niyeti olan olsa da mâlumdur ki BÜNYE ONU ATAR.

Fakat bize bunu söyleyenlere bakıyoruz, neresinden tutsanız elinizde kalacaklar! Ergenekoncu diye milleti yaftalayanlar, Tuncay Güney'in "ifadeleri"ni ekranlara taşıyanlar, o ifadelerin içinde kendi "cemaatleri" hakkında söylenenleri görmüyorlar! Veya finansal ihtiyaçları da karşılanmadığından, kredi istekleri geri çevrildiğinden yazarlarının "Kasımpaşalıdan korkan onun gibi olsun!" bayağılıklarına kaçmalarına izin veriyorlar, bunu da "demokrasi maskesi" ile gerçekleştiriyorlar...  Açtırmasınlar şimdi “28 Şubat”dan bahsedenlerin o günkü hâllerini?!

- Taraf yazarlarının durumu herhâlde buradaki konu...

- Şimdi örnek olarak Taraf anlaşılabilir ki, mesela dediğim husus "Ankara kulisleri"nde konuşulan bir meseledir, nasıl ki Taraf'ın ilk çıkışında verilen "kredi" belgesi basına sızdırılmıştı, şimdi de yakında bunun belgesi sızdırılır, durum anlaşılır, kaldı ki hangisinin böyle bir "isteği" yok? Konuya girersek, Ergenekoncu olarak birilerini ifşa eden bu "büyük basın", acaba kendisi o Ergenekoncularla ne kadar içli-dışlıydı, buna niye bakmaz?

Demek istemem o ki, hepsi "kirli"; ama bunu bize de bulaştırmaya çalıyorlar ve en büyük aldanışın içine düşüyorlar! Çünkü İbda hep söylediğimiz gibi, elbette siyasî tarafı var ama bunun da üstünde FİKİR HAREKETİDİR, elimizde bu PUSULAMIZ oldukdan sonra, geçmişde gördük, lekelenemez, kirlenemez, BÜNYE ATAR!

Ama onlar, KARŞIMIZDAKİLER, böyle mi?

Meselâ, adımı bile doğru dürüst yazamayan, bir müzekkere hazırlamakdan aciz savcı eskisi Kaya Kabacaoğlu, şu yazdıklarımız okuyup da, "ben Ergenekoncu değilim, müvekkilimdir kendisi, para karşılığı vekaletini üstlendim" diyebilir, olabilir, yani maişet meselesi diyebilir, o zaman acaba, geçmişte hakkında iddianame hazırladığı bir sanığın ismini  defalarca yanlış yazması, müzekkere bile hazırlayamaması da, gene maişet derdinden olabilir mi, birileri "as-kes bunları!" demiş de bu da "asayım-keseyim efendim" diye mukabelede bulunmuş olabilir mi maişet derdi yüzünden?

- Değil mi?

Biraz kendimden bahseder gibi ama, aslında işin komikliğini vurgulamak için böyle yazıyorum, yoksa o "adi müzekkereler" bildiğim kadarıyla Eskişehir'deki tüm Metrislilere aynı o şekilde gelmişti.

Bunu şimdiki aklıyla nasıl yorumlar acaba bu savcı eskisi yeni avukat öznesi Kaya Kabacaoğlu? Sormak lâzım.

"Adamına göre muamele", diyorum bu işe; ki kendi müvekkillerinden birinin başına bunlar gelse kıyameti koparırdı muhakkak!

Nihayet koparmıştı benzer bir konuda...

Engin Çeber'i biliyorsunuz, Metris'de gardiyanlar tarafından "şiddet uygulanarak ölümüne sebeb olunan" kişi... Yeni avukat öznesi Kaya Kabacaoğlu, bu davada yargılanan iki gardiyanın avukatlığını üstlenmiş. Tekrarlamakda fayda var, bizim davalara baktığı gibi, şu anda Başbakan ve Cumhurbaşkanı olarak koltuk işgal eden şahıslar hakkında 2000'lerin başında işkenceli olarak yürütülen "yolsuzluk soruşturmaları"nın savcılığını ve Ergenekon davası sanığı "Jitem kurucusu" A. Doğan'ın da avukatıdır savcı eskisi K. Kabacaoğlu; Çeber davasında karar çıkmış, ardından kanun değişmiş ve neticede olarak bunun savunduğu iki müvekkili tekrar yargılanmaya başlanmış, 18 0cak 2011'de, bu da buna itiraz etmiş, "eski kanun yeni kanun, şu madde bu madde" bir sürü laf...  Adam ölmüş, dövülerek öldürülmüş, kameralarla her şey görüntülenmiş, besbelli yani ama ona rağmen, laf laf laf… Demek istediğim anlaşılıyor herhâlde... Cevab verebilir mi acaba, bir sanığın ismini hem iddianamede hem müzekkerede defalarca yanlış yazmanın ve müzekkereyi de "savunma yapmayı engelleyecek şekilde eksik" bırakmanın cezai durumu nedir?

Dikkat ediniz, bu şekil bir müzekkere ile Eskişehir'deki komik mahkemelerde hakkımızda gelen gıyabilik kararlarına itiraz etme durumumuz bile yokedilmişti; çünkü bu Kayabacaoğlu'nun hazırladığı bu müzekkerelerde ne suçumuz, ne suç tarihimiz, ne nerede yaptığımız, ne kimlerle yaptığımıza dair hiçbir şey yok, sadece TCK madde bilmem neye göre tutuklanmasına yazıyor, o kadar! “At içeri çıkmak için uğraşsın!” Budur bunun mânâsı!  

Tabiî bizim dediklerimizde biraz lafa laf olarak anlaşılabilir, ama Furkan'da da bahsettiğimiz gibi, İBDA BİR TURNUSOL KAĞIDIDIR; şimdi bize karşı yaptıklarının aynısı ve çok daha şiddetlisi kendilerinin başına gelince viyaklamaları da bu açıdan hem mânâlı hem de garib!

- Metris’den sonra gerçekleşen “Hayata Dönüş Operasyonları”nda yargılamalar zamanaşımına uğradı, “isyancılar” ceza almadılar ve bu operasyonlara katılan askerler hakkında, operasyon hakkında çok daha derin bir soruşturmanın ipuçları verildi. Fakat hem Bandırma hem Metris “isyanları”ndan cezalar yağdırılmaya başlandı.

- Normal şartlar içinde yaşıyor olsaydık, onların avukatlarını tebrik ederdim… Ama olağanüstü şartlar içerisindeyiz.

Dikkat ederseniz, boyalı basının konuya el atması oradaki idarecilerin ekserisinin kısa bir geçmişde zaten “isyancılarla” aynı örgütlerde yeralıyor olmaları, biraz hani “dostluk, geçmişin hatırı” vesair artık ne dersiniz deyin, serde bir de “militarizm-diktatörlüğe” olan, “Kemalist zorbalık”a olan “nefret” de var, tabiatıyla konuya eğilmeleri doğal.

Bu işin bir tarafı.

KCK operasyonları esnasında gördük, özel üniversitelerdeki bazı profesörler,  yine bu gazetelerdeki muhabir, idareci vs. kişiler, yayıncılar, ister polis kafasıyla “KCK akademisi” ister karşıtlarının söylediği “siyaset akademisi” deyin işin aslı bakımından farketmez, BDP ve elbette PKK ile şu veya bu şekilde ilgili; şu veya bu şekildeki “ilgi” konusu zaten mahkemelik bildiğiniz gibi: İçeridekiler diyor ki orası “yasal bir kurum”, fikirlerimizi söylüyoruz, buna da mı karşısınız, içeri tıkanlar da diyorlar ki, “organik bağ”… Neyse…

Eski –illegal-  TKP’nin “kurumları”,  Tarih Vakfı gibi vakıflar, internetde web sayfalarına sahib bazı “liberal sol” üyeleri, elbette Taraf Gazetesi, illegalden legale “çıkmış” olan sosyalistlerin günlük gazeteleri ki bunlar da aralarında farklar olsa da “liberal sol”la aynı kefede, üstüne bir de “boyalı basını” ekleyin, bir de meşhur “liberal-muhafazakâr ittifağı”ndan ötürü, bunun “darbe görüntüsü” vermesini, yani “isyanların bastırılmasında yeralanların Ergenekon bağlantısı”nı veya en azından “kurulabilir” olmasını…  Parantez içinde, Metris’e ilk saldıran, 5 Aralık’da, o “doğunun kahramanı!!!” Albay Hüseyin Bakır, Balyoz Davasında yargılanmaktadır; bunu da “kara propaganda”cılara iletelim!

Bu şartlar altında, “isyancılar”ın omuzlarına madalya çakılmamasına şaşmak lâzım! Elbette yaşadıkları onca şey ortada, herkes gördü cezaevlerine yapılan saldırıları, onlara bir şey deme hakkımız yok, söylemeye çalıştığımız, “Hayata Dönüş Operasyonları”nın aslında İTİN İTİ KIRMASI meselesi olarak gördüğümüz “Ergenekon” meselesinde KULLANILDIĞI ve kullanımın da “liberal sol-muhafazakâr işbirliği” içerisinde gerçekleştiğidir.

- Mâlum harekat planları ortaya çıkarıldı mahkemelerce o operasyonlarla alâkalı olarak, “Tufan-1, Tufan-2” vs.; “Emasya” bile işe dahil edildi ve dahil edildiği süreçte de mâlumdur ki “Emasya”  kaldırıldı! Tesadüf müdür bunlar?

Görüldüğü üzere veya anlatmaya çalıştığım gibi diyelim, “Hayata Dönüş” sayesinde hem “isyancılar”, tekrar söyleyelim haklı olarak ceza almakdan kurtuldular, hem “liberal sol” tayfa “diyet” ödedi ve “silâh çözüm olmayabilir TEK; bak böyle de başarılabiliyormuş” havasını atıverdi hem de “Emasya” iptal edilip oradan da Ergenekon “bağ”ı kuruluverdi, daha doğrusu zihinlere bu nakşedildi.

 - Planlı mı diyorsunuz?

- Öyle midir değil midir kesin olarak bilmem ama hâdiselere baktığımda böyle görüyorum. Cezaevleri ile alâkalı düzenlemeler, meselâ askerin dış güvenlikden uzaklaştırılması planlaması da bu operasyonun davaları esnasında zikredilmeye başlandıysa, böyle de bakmak gerek diye düşünüyorum.

- Bu şartlar altında bize yönelik tavrın sebebi de ortaya çıkıyor galiba, değil mi?

Elbette!

Ama önce şunu söylemek lâzım: Bizim şu “isyan” davalarının hangisinde askeri personelle alâkalı, cezaevi idaresi ile alâkalı bir “suç duyurusu” yapıldı, bize yönelik, “Tufan1-2” gibi kod isme sahib hangi “hazırlık planlamaları” ortaya çıkarıldı, hangi davamızda “operasyon video görüntüleri” seyrettirildi?! Hiçbirinde; hiçbiri olmadı! Avukatlarımız bunlardan bahsetseler de kürsüyü işgal eden “hukukçu” yaftalı kişiler bunlara iltifat etmediler; Yargıtay’ın onama kararındaki “bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde EKSİKSİZ sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin TARTIŞILDIĞI, VİCDANİ KANININ KESİN, TUTARLI VE ÇELİŞMEYEN VERİLERE DAYANDIRILDIĞI” denmesi de işin “hukuk  kisvesi!” Yahu koskoca savcı bir değil iki değil defalarca adımı yazmış, müzekkereleri bile hem yanlış hem de KASITLI YANLIŞ yazarak yollamış, işin daha soruşturma aşamasında REZİLLİK DİZBOYU, kimbilir başka arkadaşlarda neler oldu bir de, Yargıtay da “eksiksiz” deyip çıkıyor!

Gelelim sorunuza…

Kumandan Mirzabeyoğlu Bolu’dan her hafta sesleniyor, o sesde hiçbir bükülme-eğrilme-temayül, herhangi bir tarafa- görebiliyor musunuz?  Belki –özellikle son aylarda yazdıklarından- kimi okuyucular  savaş ve tarih bilgisi, bazı şahsiyetlerin biyografisi veriliyor zannına kapılıyor olabilir ama, ta 2008’de Ergenekon hakkındaki “tesbiti”, yani meâlen “silâhlı menfaat çetesi, darbe felan yapacak hâlleri yok, numara”  tesbiti  ve o “biyografiler”deki “reel vurgular” üzerinde düşünmek gerekir ki, görülecektir ki, bir tarafın üstü çizilmiş olmakla birlikte “diğer”ine doğru bir “akış” sözkonusu DEĞİL.  Cepheden karşı çıkmak da sözkonusu DEĞİL!  “Tesbitler” sözkonusu…

Meselâ şu “otoriteye isyan”, Mavi Marmara konusunda yazdıkları…  Kime karşı çıktığı da çok açık değil mi?  “Oynuyor” da diyebilir miyiz, rahatça diyebiliriz galiba…  

Son günlerde çok açık bir şekilde ortaya çıktı ki, “müttefikler” kendi aralarında da bir “cebheleşme” içerisine girdi, birbirlerini “hizaya çekme” faaliyetine başladı; kulaklarımıza gelen “dedikodu”lara göre, “kadrolaşma” kısmında da, bu hususda çok mahir olan ittifak unsurunun pek rahat hareket edemediği, işlerinin ayak sürüyerek yapıldığı, bazı yerlerdeki “kadrolar”ın huzursuz edildiği vesair…

O hâlde, bu şartlar altında Bandırma ve Metris “isyanlarından” cezalar yağdırılması, Salih Mirzabeyoğlu’nun “görmemezliğe gelinmesi”nden daha tabiî ne olabilir?

- “İşbirliği” yapmadık diye mi…

O kadar basit düşünmemek gerekir elbette, ki kimse de bize “gelin işbirliği yapalım” diye bir teklifde de bulunmadı, biz zaten söyleyeceklerimiz söylüyoruz, bu söylediklerimiz doğru hamleler olarak, doğruya yakın olarak tezahür ediyorsa, bundan başka mânâlar çıkarmaya gerek yok.

Elbette “işbirlikçi” değiliz; biz Birlik’i kendi Çatımız altında gerçekleştirmeye çalışan bir Fikir Hareketiyiz; aslında da başımıza gelenlerin tek müsebbibi (!) de bu hususiyet. İbda’nın TEKLİF ettiği Nizam davası.

Biz “işbirlikçi” değiliz ama enteresan “işbirliği” görüntüleri de verilmiyor değil başka taraflarda…  KCK operasyonlarında tavır alan “Liberal Sol”culara kimse, “PKK işbirlikçisi” demedi; hani bir de bu “liberal sol”un Taraf’ı “PKK ile Ergenekon bağlantısı”nı “deşifre” edip duruyor ya bazı “vazifeli yazarları” ile, “Taraf Ergenekon işbirliği”nden de bahsetmiyorlar?

Ama bu gazetenin “piç gibi attılar beni” diyen yazarı ile “herşeyi bilen”  yazarı “ortak” olarak yazdıkları yazılarda bizi, İbda’yı, “kendinden zuhur diyalektiği” gereği “söyleyeni bağlayan” ve açıkçası da “anlayış seviyesi”ni de ortaya koyan bazı yazılardan dolayı, “Ergenekoncu” yapıvermişlerdi!

Sormak lâzım, biz dedikleri gibiysek, bize verilen bu cezalar ve Salih Mirzabeyoğlu’nun “idam cezası” ve şu anda “Telegram”la yapılan işkencesinin mes’ulu kim o zaman; kendileri Ergenekon karşıtı ya, o zaman ONLAR MI?

Biz – bilinen anlamında-“Ergenekoncu” değiliz, bu kadar basit; bize leke atmaya çalışanlar, daha evvelden de bahsettik önce kendilerine baksınlar! Hanefi Avcılarla, Sabri Uzunlarla, Mehmet Eymürlerle, yani isimleri şu veya bu şekilde “lekeli” olanlarla işbirliği yapanlar kim, bunu söylesinler önce! Veya Ergenekon’dan yargılanan filancalarla?  Affedersiniz, Siyasetin “orospusu” olmuş tiplerin, KİM OLURSA OLSUN, bizlere leke atmaya kalkışmaları, haklılığımızın delili olduğu gibi aynı zamanda bir iftiradır.

- Bu şartlar altında o zaman bu zor dönem devam edecek gibi…

Dibin dibi var mıdır? Dipteyiz zaten, ne yapabilirler ki başka?  Suikastlar felan mı?  Dibin dibi olmayacağına göre, bu türden “faaliyetler” olsa bile yine “dib”tir; bundan sonraki süreç kemal-zeval vezninde ancak –inşaallah- YÜKSELMEK OLACAKTIR.

Ama dikkat etmek gerekiyor, aldanmamak lâzım, dibe inerken geçilen süreç, yükselirken de aynı yolu tersinden katetmeyi gerekli kıldığından, dibe çekenler yükselişi engellemek isteyeceklerinden belki daha da sert geçecek olabilirse de nihayetinde bu YÜKSELMENİN BELİRTİLERİDİR! Bu süreçte de herşey olabilir; illa “kötü” anlamında değil, Kumandanımızın başına gelmedik işler kalmayan “avukat görüşme” metninde belirttiği gibi “heryere girilebilir” anlamında…  Elbette o metinde geçen “umumi mânâ” içinde diyelim de yanlış anlayanlar çıkmasın.

- O halde “ümitliyiz” diyelim bir espiri ile…

- Tabiî ki! Aslında “zor”luklar insanın kabiliyetlerinin ortaya çıkmasına, neleri var yok farketmesine, elastiki hamleler yapabilme kapasitesini ölçmeye, hülasa kendinin farkına varmasına sebeb olur.

İstediğiniz kadar matematik kitabı okunuz, ciltler deviriniz, bu “teorik” bile olmayan “malumat” anlamında bir “bilgi”dir, bilgi’nin gerçekten bilgi olup olmadığı zor veya kolay bir matematik probleminin çözümü esnasında ortaya çıkar.  Her kesimin başka telden çaldığı, savrulup durduğu ve hatta olağanüstü “durumların” da birdenbire çıkabilme ihtimâlinin fevkâlade yüksek şu yaşadığımız devir şartları içerisinde “ümitsizlik” gibi görünen durumlar aslında bahsettiğimiz gibi tam tersi olarak telakki edilmeli ve YÜKSELMEYE BAŞLAMANIN ZORLUKLARLA DOLU BASAMAKLARI şeklinde tevil edilmeli.

Düşünsenize, Salih Mirzabeyoğlu neredeyse “zihin kontrolü” konusunda milletlerarası literatürde geçen birisi, burada yazdığı kitablarda yaşadıklarından bahsediyor, her hafta sesleniyor, bu ses gazetelerde, yazarlarda yankısını bulmaya başlıyor, yargılayan hâkim çıkıp “itiraflar”da bulunuyor ama asıl konuşması-yapıp etmesi gerekenlerden çıt çıkmıyor! Üstelik “isyan” etti diye bir cezaya daha çarptırılıyor bahsettiğimiz davada!

- Niye böyle?

Bu, “ademe mahkum etme” tavrı da değildir, geçti o günler Allah’a şükürler olsun, bilmeyen kalmadı “vicdan sahibleri”nden, bahsediyorlar yazılarında, konuşmalarında; o halde bu sessizlik, “görmemek”den kaynaklanan bir duruş değil, iki ihtimâllidir artık, ya hep onu düşünüyorlar artık, iyi veya kötü anlamda, bunun içinde sessizler veya korkuyorlar artık durumdan ki konuşmuyorlar!

Hangisi olursa olsun, Allah’a hamd olsun! Yükseliyoruz! Meşhur “Bastil” gibi durumlar  dahi olabilir; bu şu demek elbette, insanların yığılmaları, “demokratik protesto haklarını” kullanmaları sözkonusu olabilir: Meselâ dernekler, vakıflar hatta partiler katılımıyla. “Bastil” böyle değildir elbette, Bu devirde de ancak böyle olur şu şartlar  altında! Bunun şartları da mevcut. Metris davası işte böyle bir mânâ barındırıyor ve bunları tedai ettiriyor. Doğru mu yanlış mı, yakında hep birlikte görürüz inşaallah!