2 Ağustos 2010 tarihli Taraf gazetesinde Cem Sey, “Afganistan’ı kaybetmek” başlıklı yazısında, kısa bir Afganistan analizi yaptıktan sonra şöyle demiş:

«Taliban, oy vermeye arzulu olanlara gözdağı veriyor.

Bu kadar itilip kakılma karşısında seçmelerin büyük kısmı, “Beş senedir meclis bir işe yaramadı zaten. Şimdi bir de oy vermeye gidip neden başımıza bela alalım” diye düşünüyor.

Meclis seçimlerinin de Karzai’nin sözde yeniden başkan seçildiği hile dolu seçime benzemesi, Batı’nın son şansını da yitirmesine yol açabilir.

Afganistan kaybedilebilir. Afganistan’la birlikte dünyada da bir çok denge altüst olabilir.

“Kaybetsin Batı” deme lüksümüzde yok. Çünkü bunun sonucu bir süre sonra sadece Afgan halkının değil, hepimizin yaşamını güçleştirecek bir kargaşa ortamı olabilir. Üstelik, “Batı’nın kaybetmesi” sadece Batı’nın değil, dünyada daha birçoklarının da kabul ettiği değerlerin kaybetmesi anlamına geliyor.»

Bu satırlardan Afganistan’da işlerin Batı aleyhine son noktaya geldiğini mi anlamalıyız? Evet, bundan şübhemiz yok. Rusların Kızıl ordusunun battığı o topraklarda, daha önce İngilizler batmıştı, bu tabii gidiş içinde sıra ABD’ye geldi.

Bu süreçlerde ıstırab çeken, hep o toprakların asıl sahibleri oldu. Cem Sey diyor ki, Afganistan kaybedilirse hepimiz kaybederiz. Yani, Batı normlarında Haz’cılığa göre yaşam sürmemiz artık mümkün olmayabilir, demek istiyor. Ve; sırf bu sebeble Afganistan’da ABD ve sıpaları kaybetmemeli, demeye getiriyor. Bu liberallerde hoş adamlar doğrusu.

ABD orada Taliban’ın meşru devletini yıkmadı mı? Bu suç değil mi? Taliban’ı halk şimdiki Karzai hükümetinden daha fazla istememiş miydi? Vs. vs.

Uzatmaya değmez.

Asıl parmak basmak istediğimiz şu; her türlü olumsuz görüntüye rağmen mutlu sona yaklaştığımız çok açık. “Kaybetsin Batı” deme lüksümüzü coşkuyla kullanalım.

“Vur baltayı dağ’a Ferhat / Çoğu gitti az’ı kaldı.”