Hayat elimizden kayıp gidiyor!..

Bir kum saatinin içinden süzülen zaman misali akıp gidiyor hayat.

Her kum zerreciğinin, hakkı verilmeyen “an” ifadesinde ruhumuza saplanmış hançer olduğunu nasıl idrak edebiliriz?

Şunu nasıl, bunu nasıl anlayabiliriz vesaire…

“Anlamak yok çocuğum anlar gibi olmak var” hikmeti çerçevesinde bir teselli aleti bulsakta Şair’in mısralarında, ciğerimizdeki acının dinmesine çaremidir, diye sormalıyız yinede…İstikbâlimiz nasıl kurtulur?.

.Hangi istikbal?..

Yarından mı bahsediyorsun?..

Yoksa yarınların olmadığı, zamanın dürülüp Allah’ın DEHR ismine nisbet edildiği o yarınsız istikbal günlerine mi atıf yapıyorsun?

İstikbâl; hangisi?..

Boşver âvam kelâmını!.. Bak Allah dostu nasıl haykırıyor:

«İstikbal kazanacaklarmış… İstikbâl ne biliyormusunuz? İSTİKBÂL MEZARDAN SONRA BAŞLAR…

Dünya istikbali için çobanlık edersin, dilencilik edersin, merdiven silersin, yine de bir çâre bulursun.Orada (kabirde) bunları yapamazsın… İşte, asıl o istikbale çâre düşünmek lâzım.» -Risale-i Kudsiyye Açıklaması,c.1,sy.23, Mahmut Ustaosmanoğlu Efendi hazretleri-

Ama nasıl?..

Cevap, “ama nasıl” sorusunu daima sorabilme ameliyesinin içinde gizli… Sora sora Bağdad bulunur…